Субота, Лістапад 18, 2017

Артыкулы

Размова пра міласэрнасць

Усе мы добра ведаем, што 8 снежня 2015 года Каталіцкі касцёл распачаў Юбілейны Год Міласэрнасці.

З гэтай нагоды сёння жадаем паразмаўляць з Вамі аб міласэрнасці і аб тым, як набыць гэтую якасць сучснаму чалавеку.

І, як заўсёды, на пачатку давайце адкажам на пытанне: што ж такое міласэрнасць?

Міласэрнасць - гэта дабрыня і спачувальнае стаўленне да чалавека, на аснове любові да Бога і да чалавечай душы. Міласэрнасць прадугледжвае прыняцце, гэта значыць цярпімае стаўленне да недасканаласцяў іншых, здольнасць не асуджаць (ўмець дараваць), а цярпліва дапамагаць, выяўляючы сапраўдную дабрыню ў справах і сваіх пачуццях. Такім чынам, міласэрнасць прадугледжвае раскрытыя ў чалавеку якасці - дабрыні, любові, спагады і спачування, прабачэння.



Падрабязней...

Хрыстус будзе судзіць паводле ўчынкаў любові

Езус сказаў сваім вучням:

«Калі ж прыйдзе Сын Чалавечы ў славе сваёй і ўсе Анёлы з Ім, тады сядзе на троне славы сваёй. I сабраныя будуць перад Ім усе народы, і аддзеліць адных ад другіх, як пастух аддзяляе авечак ад казлоў. І паставіць авечак праваруч, а казлоў — леваруч.
Тады скажа Валадар тым, хто праваруч Яго: „Прыйдзіце, благаслаўлёныя Айца Майго, прыміце ў спадчыну Валадарства, падрыхтаванае вам ад стварэння свету. Бо Я быў галодны, і вы далі Мне есці; прагнуў, і вы напаілі Мяне; быў падарожным, і вы прынялі Мяне; быў голы, і вы апранулі Мяне; быў хворы, і вы адведалі Мяне; быў у вязніцы, і вы прыйшлі да Мяне“. 
Тады адкажуць Яму справядлівыя: „Пане, калі мы бачылі Цябе галодным і накармілі, ці сасмяглым і напаілі? Калі мы бачылі Цябе падарожным і прынялі, ці голым і апранулі? Калі мы бачылі Цябе хворым ці ў вязніцы і прыйшлі да Цябе?“
I Валадар скажа ім у адказ: „Сапраўды кажу вам: тое, што вы зрабілі аднаму з гэтых братоў Маіх меншых, вы Мне зрабілі“.
Тады скажа і тым, хто леваруч Яго: „Ідзіце ад Мяне, праклятыя, у агонь вечны, падрыхтаваны д’яблу і анёлам ягоным.
Бо Я быў галодны, і вы не далі Мне есці; прагнуў, і вы не напаілі Мяне; быў падарожным, і вы не прынялі Мяне; быў голы, і вы не апранулі Мяне; быў хворы і ў вязніцы, і вы не адведалі Мяне“.
Тады і яны адкажуць Яму, кажучы: „Пане, калі мы бачылі Цябе галодным ці сасмяглым, ці падарожным, ці голым, ці хворым, ці ў вязніцы, і не ўслужылі Табе?“

Падрабязней...

Бацькоўская любоў

Адной з асаблівых формаў любові да бліжняга з’яўляецца любоў бацькоў да ўласных дзяцей. Гэтая любоў глыбока ўкаранёная ў сэрцы чалавека.

Старазапаветныя апавяданні простыя, але яны перадаюць глыбокае вучэнне. У апісанні стварэння чалавека ў першым раздзеле Кнігі Быцця паказана, што чалавек быў створаны паводле вобразу Божага, больш за тое, падкрэсліваецца агульная прырода мужчыны і жанчыны і робіцца ўпор на Божым дары плоднасці, што дазваляе людзям, як і іншым жывым стварэнням, перадаваць жыццё і размнажацца. У далейшым апісанні прыводзіцца прыгожае бачанне еднасці мужчыны і жанчыны ў сужэнстве. Тут яшчэ не ідзе гутарка пра бацькоўства, хіба што мы падумаем пра самога Стварыцеля, бо менавіта Ён у гэтым апавяданні з’яўляецца прыкладам любові і клопату ў адносінах да тых, каго паклікаў да жыцця. Ён падрыхтоўвае для чалавека сад, забяспечвае яго вадою і ежаю, дае мужчыне спадарожніцу жыцця. Але Бог таксама прызначае чалавеку заданні і працу, каб ён апрацоўваў сад. Ставіць перад ім абмежаванне ў форме забароны спажываць плады з аднаго дрэва. Тут мы бачым прыклад сталага бацькоўства, якое не толькі выяўляе клопат пра дзяцей, але і ставіць перад імі патрабаванні і абмежаванні.

Бог як «Айцец» перажывае таксама досвед непаслухмянасці «сваіх дзяцей», якія ідуць за голасам вужа-спакушальніка і адпрэчваюць любоў і дабрыню Бога. Як адно з наступстваў першароднага граху боганатхнёны аўтар падае «вялікую скруху ў цяжарнасці» і «боль пры нараджэнні дзяцей». Значыць, аўтар меркаваў, што «на пачатку» так не было, што ўпісанае ў стваральныя планы Бога бацькоўства не мела «заганы» скрухі і цярпення.

Падрабязней...

Анёл Панскі звеставаў Панне Марыі…

Анёл, пасланы Богам, перадае Марыі — маладой, невядомай ізраэльскай дзяўчыне — незвычайную вестку: сам Бог асабліва зацікавіўся Яе жыццём і, шануючы свабоду чалавека, пытаецца, ці хацела б Яна прыняць удзел у Яго боскім плане збаўлення чалавецтва. Заўважым, што Бог у сваім спрадвечным Провідзе прадбачыў гэтую сустрэчу, пра што мы даведваемся са Старога Запавету.

Гэтая падзея вельмі ўзрушвае. Праўду кажучы, яна знаходзіцца па-за абсягам нашага чалавечага ўяўлення. Хто мы такія? Кім з’яўляецца чалавек для Пана неба і зямлі, Стварыцеля Сусвету, што мы настолькі важныя для Яго, што Ён так любіць нас, няшчасных грэшнікаў?.. Далей усё адбывалася само, толькі дзякуючы натхненню Духа Святога.

Але ў гэтай сітуацыі мы таксама бачым чалавека, поўнага страху. Такім чалавекам, відавочна, з’яўляецца выбраная Богам Марыя, якая дзякуючы безумоўнай згодзе, дадзенай Богу, а таксама ў выніку жыцця вераю, паводле пераканання Касцёла, з душою і целам пазней была ўзятая ў неба. Несвабодным ад страху з’яўляецца і муж Марыі, Юзаф. Як чалавек ён таксама ахінуты звышнатуральнасцю…

Мы нібы становімся сведкамі паспешнасці Бога. Пан Бог моцна хоча перадаць чалавеку сваё пасланне, запэўніць яго ў сваёй вялікай любові. Таму інфармацыя, якую мы атрымліваем у звеставанні, неверагодна важная, чалавеку нават цяжка прыняць гэта: як жа Бог нас любіць, калі вырашыў ахвяраваць свайго Сына дзеля будучыні чалавека…

Падрабязней...

Сістэма Orphus